Kocham wszystkie czworonogi. Jeśli jednak miałabym z nich wybierać tego dla siebie, dotąd zaznaczam, byłby to pies. Od momentu bowiem gdy nasza wnuczka Aleksandra wysłała do nas na wczasy swoje koty decyzja dotad prosta stałaby się trudna. Cóż, zakochaliśmy się z mężem w Kiarze i Zarze, kotkach wyróżniająco pięknej rasy Ragdoll (ang.szmaciana lalka).
Rasa ta zaliczana jest do kotów półdługowłosych. Nazwa rasy bierze się stąd, że gdy ragdolla weźmie się na ręce, kot odpręża się, rozluźnia mięśnie i staje się uległy w stopniu przewyższającym inne rasy kotów.
Gdy nasze kotki zadomowiły się się u nas wypadało coś więcej wiedzieć na temat tej rasy. Dowiedzieliśmy się, że Ragdolle zostały wyhodowane w latach 60. XX wieku w Kalifornii. Twórcą i właścicielką pierwszych kotów tej rasy jest Ann Baker – kalifornijska hodowczyni kotów perskich z miejscowości Riverside.
Za protoplastkę tej rasy uważa się półdziką, długowłosą, białą kotkę o imieniu Josephine, która wyglądem przypominała angorę. Kotkę tę uratowano po tym, jak została potrącona przez samochód, i udało się ją całkowicie oswoić. Josephine została skrzyżowana z kotem birmańskim, a następnie była krzyżowana z innymi rasami.
Obecnie, powszechnie uznaje się, iż ragdolle są rasą wywodzącą się ze skrzyżowania kotów birmańskich, perskich oraz burmańskich.
Pierwszą kotką, której właścicielką została Ann Baker była podobna do rasy burmańskiej kotka o imieniu Buckwheat, natomiast następną – dwukolorowa kotka Raggedy Ann Fugianna (obydwie pochodziły z miotu od Josephine i różnych, przypadkowych kocurów). Ojcem tej drugiej był kocur Daddy Warbucks, syn Josephine, który uważany jest do dzisiaj za „ojca ragdolli”.
Warto wiedzieć, że Ragdolle występują w licznych odmianach kolorystycznych, uznanych lub nie – w zależności od danej organizacji felinologicznej. Ubarwienia sierści uznane przez wszystkie organizacje to seal (czarny, genetycznie BBDD), blue (niebieski, genetycznie BBdd), chocolate (czekoladowy, genetycznie bbDD), lilac (liliowy, genetycznie bbdd), red (rudy), cream (kremowy) i tortie, będący mieszanką koloru podstawowego z rudym lub kremowym. SACC i WCF uznają również barwę cinnamon (cynamon) i fawn (płowy). SACC jest jedyną organizacją, która uznaje barwy apricot (morelowy) i caramel (karmelowy).
Ragdolle występują w trzech wariantach umaszczenia colorpoint – syjamskim (genetycznie cscs), tonkijskim (genetycznie cscb) i burmskim (genetycznie cbcb), oraz w wariancie bez genu pointa, zwanym solid lub self (genetycznie CC). Wszystkie organizacje uznają wariant syjamski, zaś warianty tonkijski, burmski i solid/self są w pełni uznane w niektórych (np. NZCF), a w innych trwa proces ich uznania (np. TICA).
Ragdolla można zaliczyć do dużych kotów o grubych kościach. Jego głowa jest średniej wielkości, w kształcie trójkąta. Oczy niebieskie, owalne i szerokie, natomiast uszy skierowane ku przodowi. Ogon jest gęsty i puszysty.
Gdy pobędzie się z kotami tej rasy nieco dłużej do zakochania jest jeden przysłowiowy krok! One bardzo mocno zżywają się ze swoim opiekunem. Poszukują z nim kontaktu i chętnie towarzyszą mu przez cały dzień, chodząc przy nodze jak pies.
Radgolle nie są natrętne. O swojej obecności przypominają cichym, delikatnym głosem. Są oddane i kochające.
Koty tej rasy mają bardzo łagodne usposobienie. Są wręcz stworzone do przebywania z dziećmi. Są ciekawskie, ale dość flegmatyczne. W porównaniu do kotów innych ras nie są specjalnie skoczne. Chociaż nasze zaprezentowały dwie odrębne osobowości. Łączyło je jedno – bardzo się do nas przywiązały i tęskniły za nami pod nieobecność. Niczym sfinksy oczekiwały zawsze pod drzwiami na nasz powrót. Było to rozczulające.
Gdy nasze kotki zadomowiły się się u nas wypadało coś więcej wiedzieć na temat tej rasy. Dowiedzieliśmy się, że Ragdolle zostały wyhodowane w latach 60. XX wieku w Kalifornii. Twórcą i właścicielką pierwszych kotów tej rasy jest Ann Baker – kalifornijska hodowczyni kotów perskich z miejscowości Riverside.
